یادبود کیارستمی در نشریات خارجی، نشریه انگلیسی: کیارستمی مردم را نسبت به آینده سینما امیدوار کرد

به گزارش وبلاگ جی فورس، خبرگزاری خبرنگاران- نشریه انگلیسی فار اوت به مناسبت پنجمین سالمرگ عباس کیارستمی در مطلبی به کارنامه هنری درخشان او پرداخت و نوشت: درگذشت کیارستمی، مرگ یک نماد ملی و بین المللی بود؛ فردی که مردم را نسبت به آینده سینما امیدوار کرد.

یادبود کیارستمی در نشریات خارجی، نشریه انگلیسی: کیارستمی مردم را نسبت به آینده سینما امیدوار کرد

به گزارش وبلاگ جی فورس، نشریات انگلیسی زبان به مناسبت پنجمین سالمرگ عباس کیارستمی یادداشت هایی در مدح این فیلمساز نوگرا و صاحب سبک منتشر کردند.

مجله انگلیسی فار اوت نوشت: آثار عباس کیارستمی فیلمساز ایرانی که به عقیده بسیاری برترین کارگردانی است که دنیا تا به امروز به خود دیده، الهام بخش چند نسل از دانشجویان جوان و کارگردانان بلندپرواز بوده است. کیارستمی به واسطه شاهکارهای شاعرانه خود، موجودیت و هستی را با چنان مهارت خیره نماینده ای به بوته آزمایش گذاشت که از محدودیت های سینما فراتر رفت. به مناسبت پنجمین سالگرد درگذشت تراژیک کیارستمی، با مرور زندگی و کارنامه هنری او، به ردپای ماندگار او بر تاریخ ادای احترام می کنیم:

کیارستمی در سال 1940 میلادی در تهران چشم به دنیا گشود و از همان سنین پایین به هنر علاقه نشان داد. او یک نقاش مستعد بود، وقتی تنها 18 سال داشت در یک مسابقه نقاشی مقام اول را به دست آورد و در نهایت در رشته طراحی گرافیک دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران مشغول تحصیل شد. کیارستمی کارش را با ورود به دنیای تبلیغات، طراحی پوسترهای تبلیغاتی و ساخت آگهی های بازرگانی شروع کرد. در سال 1969 وقتی موج نو در سینمای ایران به راه افتاد، با ابراهیم فروزش همکاری کرد تا یک شاخه سینمایی در کانون پرورش فکری بچه ها و نوجوانان راه اندازی کند.

کیارستمی به یاری این موسسه، اولین فیلم سینمایی خود را که یک فیلم کوتاه ده دقیقه ای به نام نان و کوچه بود، ساخت. این فیلم که در سال 1970 به نمایش عایدی، برداشتی فوق العاده از روانشناسی کودک بود با شاخص هایی از سبک نئورئالیسم که از لحاظ هنری با آنچه آن موقع عرف سینما بود تفاوتهایی داشت. کیارستمی درباره این فیلم گفت: نان و کوچه اولین تجربه من در سینما بود و باید بگویم خیلی تجربه سختی بود. باید با بچه های خیلی کوچک، یک سگ و تیم تولیدی ناشی و تازه کار کار می کردم به استثنای فیلمبردار که آن هم تمام مدت شکایت می کرد و غر می زد چون من عرف های فیلمسازی را که او به آنها عادت نموده بود، رعایت نمی کردم.

این فیلمساز مطرح کمی بعد در سال 1974 اولین فیلم بلند و تحسین شده خود به نام مسافر را ساخت که حتی پس از خاتمه فعالیت هنریش هم یکی از برترین آثارش محسوب می شد. این فیلم روایتگر داستان پسر جوانی است که با فرار به فانتزی فوتبال با خفقانی که در خانه با آن روبه روست کنار می آید. کیارستمی تا قبل از آن که شاهکار سال 1977 خود به نام گزارش را بسازد، چند فیلم کوتاه مثل من هم می توانم و رنگ ها را ساخت. گزارش با روایت داستان زندگی آشفته یک کارمند اداره دارایی، سوالاتی را درباره فساد شغلی و مسائل شخصی عنوان نمود. این آثار هنرمندانه چون مدرکی غیرقابل انکار از رسیدن این فیلمساز جوان و آینده دار به قله های موفقیت خبر می دادند.

دهه های 80 و 90 میلادی بدون شک درخشان ترین دوران حرفه کیارستمی به اسم یک کارگردان بود: سه گانه کروکر شامل فیلم های خانه دوست کجاست؟ (1987)، زندگی و دیگر هیچ (1992) و زیر درختان زیتون (1994) سرشار است از دستاوردهای هنری خارق العاده. تصویری که کیارستمی در فیلم خانه دوست کجاست از معصومیت بچه هاه ترسیم می نماید و تبدیل مساله ای پیش پا افتاده به مقوله ای عمیق در این فیلم آنقدر خاص است که تا زمانی که به یاد داشته باشیم دوستی به چه معناست کهنه نخواهد شد. در دو قسمت بعدی این سه گانه، کیارستمی مرزهای بین داستان و واقعیت را از بین می برد تا حقایق اساسی درباره فرایند فیلمسازی را مورد ارزیابی ماوراءالطبیعی قرار دهد.

اگر کارنامه فیلم شناسی کیارستمی را به صورت کلی در نظر بگیریم، دهه 1990 میلادی به علت ساخت سه شاهکار سینمایی فوق العاده (به استثناء سه گانه کروکر) از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این فیلمساز ایرانی با ساخت فیلم کلوز-آپ در سال 1990 میلادی به معروفیت دنیای رسید و تحسین فیلمسازان پیشگام از جمله ژان لوک گدار، مارتین اسکورسیزی و ورنر هرستوک را برانگیخت. کیارستمی در این فیلم به موانعی که حقیقت را از دنیای واقعی فیلتر می نمایند حمله کرد و خطرات سینمادوستی نفس گرایانه را در یک قاب انسانی به تصویر درآورد. یکی دیگر از فیلم های مجذوب کننده از آن دوره فیلم طعم گیلاس است که با انتقاد تند راجر ایبرت خبرنگار و فیلمنامه نویس مشهور آمریکایی روبه رو شد اما نخل طلای جشنواره کن را برد. زمان نشان داد ایبرت اشتباه می کرد چون مخاطبان تازه همچنان با داستان ساده کیارستمی درباره مردی که در جست وجوی مرگ است، ارتباط برقرار می نمایند.

ایبرت گفته بود سبک کیارستمی متظاهرانه است. طعم گیلاس ارزش تماشا ندارد؛ این فیلم مثل یک سخنرانی یک نواخت و بی روح است که ما فقط می توانیم آن را به اسم یک فیلم تجربه کنیم نه چیزی بیشتر.

فیلم باد ما را با خود خواهد برد (1999) خاتمهی بود بر دهه ای پرماجرا که در آن کیارستمی توانست صندلی خود را به اسم یکی از بزرگترین فیلمسازان زنده دنیا تثبیت کند. یک سال بعد او جایزه آکیرا کوروساوا برای یک عمر دستاورد هنری در دنیا سینما را دریافت کرد. کیارستمی پس از آن با ساخت شاهکارهایی چون ده، شیرین و غیره به تقویت کارنامه هنری خود ادامه دارد و به ما ثابت کرد کارگردانان صاحب سبک در قرن بیست و یکم منقرض نشده اند. آثار کیارستمی تا همین خاتمه قدرت شاعرانه خود را حفظ کردند، فیلم کپی برابر اصل (2010) گواهی بر این مدعاست. این فیلم با بازی ژولیت بینوش و ویلیام شیمل تعمقی پیچیده بر ماهیت نمایشی عشق ارائه داد.

کیارستمی در سال 2016 به سرطان دستگاه گوارش مبتلا شد و این خبر دنیا را به شوک و ماتم فرو برد. درگذشت او، مرگ یک نماد ملی و بین المللی بود؛ کسی که به مردم درباره آینده سینما امید می داد. کیارستمی دنیا سینما را تغییر داد، او در عوض نسخه خشک و انعطاف ناپذیر هالیوودی، سینما را تازه کرد و بعد انسانی به آن بخشید. آخرین فیلم کارنامه این کارگردان، یک شاهکار تجربی به نام 24 فریم بود که در سال 2017 و پس از مرگش اکران شد. این فیلم به زیبایی هر چه تمام تر دغدغه تمام عمر کیارستمی درباره مرگ، زمان، طبیعت و خلق شعر بصری به وسیله عکاسی را در خود خلاصه می نماید.

کیارستمی درهای غرب را به روی سینمای خاورمیانه باز کرد

ساندِی ویژن که یکی از بزرگترین منابع خبری در آفریقای شرقی است، هم به مناسبت سالمرگ کیارستمی در مطلبی نوشت: عباس کیارستمی که پنج سال پیش در چنین روزی درگذشت، آثاری زیبا و موزون از خود به جا گذاشت که شاهدی بر تحولات هنری در ایران بودند. این کارگردان بعلاوه به واسطه فیلم هایی چون طعم گیلاس، درهای غرب را به روی سینمای خاورمیانه باز کرد.

در ادامه این مقاله آمده است: کیارستمی از دهه 70 میلادی کارگردانی را با ساخت فیلم های کوتاه شروع کرد و در دهه 80 حرفه خود را به ساخت فیلم های بلندی تعمیم داد که بیشتر در کشورش و چند جشنواره سینمایی در غرب اکران می شدند. با نمایش فیلم زیر درختان زیتون (1994) در جشنواره بین المللی فیلم مار دل پلاتای آرژانتین، نام این کارگردان ایرانی در دنیا شنیده شد و یک سال بعد با دریافت جایزه نخل طلایی برای فیلم طعم گیلاس توانست صندلی خود را در سینمای دنیا تثبیت کند. دریافت این جایزه، اوج حرفه کیارستمی بود.

به نوشته این روزنامه، کیارستمی که از فیلمسازان نوگرای سینمای ایران بود با خلق آثاری که از لحاظ محتوای فلسفی، سیاسی، واقع گرایانه و استعاری متنوع بودند، به معروفیت دنیای رسید.

منبع: خبرگزاری آریا

به "یادبود کیارستمی در نشریات خارجی، نشریه انگلیسی: کیارستمی مردم را نسبت به آینده سینما امیدوار کرد" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "یادبود کیارستمی در نشریات خارجی، نشریه انگلیسی: کیارستمی مردم را نسبت به آینده سینما امیدوار کرد"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید